De mooiste bergen van de Dolomieten liggen verspreid over Zuid-Tirol, Trentino en Veneto en verschillen sterk in vorm en toegankelijkheid. Sommige zie je al vanaf een bergpas of alm, andere beleef je pas echt tijdens een rondwandeling of rit met de kabelbaan. Deze zeven massieven combineren een herkenbaar silhouet met goede wandelmogelijkheden en uitzichtpunten die ook zonder topbeklimming bereikbaar zijn. Per berg lees je waar je moet zijn, voor wie de wandeling geschikt is en hoe je de grootste drukte ontwijkt.
Wie voor het eerst naar de Dolomieten reist, vindt bij de Tre Cime de bekendste aanblik. Marmolada is de beste keuze wanneer je hoog de bergen in wilt zonder een lange klim, terwijl de Cinque Torri relatief gemakkelijk te combineren zijn met een korte rondwandeling.
Voor gezinnen zijn vooral de Cinque Torri en de wandelpaden op de Seiser Alm toegankelijk. Ervaren bergwandelaars vinden meer uitdaging bij de Sella, Civetta en Monte Pelmo. Wie de grootste bezoekersstromen wil vermijden, kan beter kiezen voor Civetta of de zuid- en westzijde van Monte Pelmo dan voor de klassieke route rond de Tre Cime.
Snel kiezen
De beste periode voor wandelen in de Dolomieten loopt doorgaans van eind juni tot en met september. In juni kan op hoge en schaduwrijke paden nog sneeuw liggen. Juli en augustus bieden de grootste kans op geopende kabelbanen en berghutten, maar zijn ook de drukste maanden.
September is vaak rustiger en de lucht kan helder zijn, maar liften en hutten sluiten vanaf de tweede helft van de maand geleidelijk. Controleer daarom vooraf de openingstijden. Voor lange of hooggelegen wandelingen blijft een vroege start belangrijk: in de middag kunnen onweersbuien ontstaan en bij populaire startpunten lopen parkeerplaatsen snel vol.
De zeven bergen liggen niet dicht genoeg bij elkaar om ze gemakkelijk vanuit één vakantieplaats te bezoeken. Verdeel ze daarom over verschillende delen van de Dolomieten:
Voor een vakantie van een week zijn twee verblijfplaatsen doorgaans praktischer dan dagelijks lange autoritten over bergpassen.
Het Sellamassief, in het Duits de Sellagruppe, staat centraal tussen Val Gardena, Alta Badia, Arabba en Val di Fassa. Het massief lijkt vanuit de omliggende dalen op een groot stenen fort. De hoogste top is de 3152 meter hoge Piz Boè.
De Sella is goed te zien vanaf de passen die rond het massief liggen. Passo Sella, Passo Gardena, Passo Campolongo en Passo Pordoi bieden ieder een ander uitzicht. Passo Sella ligt op 2218 meter en vormt de verbinding tussen Val Gardena en Val di Fassa.
Wie wil wandelen, hoeft niet direct naar de top van Piz Boè. Rond de bergpassen lopen kortere routes over bergweiden en langs de voet van de rotswanden. Met kabelbanen zijn ook hoger gelegen wandelingen mogelijk, waaronder delen van de Sellaronda HIKE.
De beklimming van Piz Boè blijft een serieuze hoogalpiene tocht. Ook wanneer een kabelbaan een groot deel van het hoogteverschil overbrugt, wandel je over rotsachtig terrein waar weersomslagen snel gevolgen hebben. Een makkelijker alternatief is een panoramawandeling vanaf Corvara en de Boè-gondel aan de oostzijde van het massief.
De Cinque Torri liggen ten westen van Cortina d’Ampezzo. De groep afzonderlijke rotstorens is veel compacter dan de andere massieven in deze lijst, waardoor je hier tijdens een relatief korte wandeling steeds nieuwe perspectieven krijgt.
Een toegankelijke route begint bij Rifugio Scoiattoli, dat bereikbaar is met de stoeltjeslift vanaf Bai de Dones. De rondwandeling langs de rotsen en loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog is ongeveer 4,7 kilometer lang en duurt circa twee uur. Het pad is niet technisch, maar stevige schoenen blijven nodig door de losse stenen en ongelijke ondergrond.
De Cinque Torri zijn populair bij klimmers, maar ook zonder klimuitrusting kun je dicht langs de rotswanden wandelen. Onderweg geven gereconstrueerde stellingen en informatiepanelen inzicht in de zware gevechten die hier tijdens de Eerste Wereldoorlog plaatsvonden.
De rotsen kregen ook bekendheid als filmlocatie voor Cliffhanger. Dat is een aardig detail, maar de combinatie van toegankelijk wandelen, geologie en oorlogsgeschiedenis maakt deze plek vooral interessant.
De Marmolada is met 3343 meter de hoogste berg van de Dolomieten. De hoogste top heet Punta Penia. Vanaf Malga Ciapela brengt een kabelbaan bezoekers via meerdere tussenstations naar Punta Rocca op 3265 meter. Daardoor kun je zonder topbeklimming toch hoog op de berg komen.
Vanaf het bergstation kijk je uit over een groot deel van de Dolomieten. Bij Punta Serauta ligt op ongeveer 3000 meter bovendien het Marmolada Great War Museum, dat aandacht besteedt aan de gevechten en het leven van soldaten op en rond de gletsjer tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Een bezoek aan Punta Rocca is iets anders dan een beklimming van Punta Penia. Voor de echte top zijn ervaring met gletsjers, een goede uitrusting en kennis van alpiene risico’s noodzakelijk. Routes kunnen over sneeuw, ijs en via-ferratapassages lopen. Zonder die ervaring is begeleiding door een berggids verstandig.
Wie liever wandelt, kan Marmolada bekijken vanaf Passo Fedaia of vanaf de panoramapaden aan de overzijde van het dal. De Viel del Pan is daarvoor een bekende route: je wandelt hier met de gletsjer en de noordwand lange tijd in beeld.
Houd ook in de zomer rekening met lage temperaturen en harde wind bij het bergstation. Het verschil met de daltemperatuur kan groot zijn.
De Schlern, in het Italiaans Monte Sciliar, is een van de bekendste silhouetten van Zuid-Tirol. De brede rotsmassa met de twee uitstekende Santnerspitze en Euringerspitze is vooral goed herkenbaar vanaf de Seiser Alm. Het hoogste punt van het massief is de 2563 meter hoge Petz.
De Seiser Alm ligt grotendeels tussen 1800 en 2500 meter en beslaat ongeveer 56 vierkante kilometer. Over het plateau lopen brede wandelpaden, maar ook langere routes richting de voet en het plateau van de Schlern. Daardoor kun je de berg op verschillende niveaus beleven.
Voor gezinnen zijn vooral de wandelingen op de alm geschikt. De tocht naar het Schlernhaus en de top is aanzienlijk langer en zwaarder. Daarbij krijg je te maken met meer hoogtemeters, smaller terrein en een lange terugweg.
De Civetta rijst tot ongeveer 3220 meter op tussen Alleghe en Val di Zoldo. De noordwestwand is meerdere kilometers breed en behoort tot de indrukwekkendste rotswanden van de Dolomieten. Door de ligging buiten enkele van de bekendste dagbestemmingen voelt het gebied vaak rustiger dan de omgeving van Cortina en de Tre Cime.
Een van de bekendste wandeldoelen is Lago Coldai, een bergmeer op ongeveer 2200 meter aan de voet van het massief. Vanaf de omgeving van Alleghe en Piani di Pezzè kun je met liften een deel van de hoogtemeters overbruggen. Daarna volgt een middelzware bergwandeling richting Rifugio Coldai en het meer.
Voor ervaren wandelaars vormt Civetta ook het decor van langere huttentochten en delen van de Alta Via 1. Dat zijn geen routes om zonder voorbereiding aan te beginnen: sommige etappes zijn lang en lopen over afgelegen terrein.
Een goed laagdrempelig uitzicht krijg je al vanaf de oevers van het Lago di Alleghe. Voor meer hoogte zijn de wandelpaden boven Alleghe en aan de zijde van Val di Zoldo geschikter.
De Tre Cime di Lavaredo, in het Duits Drei Zinnen, vormen het bekendste bergbeeld van de Dolomieten. De drie hoofdtoppen zijn de Cima Grande van 2999 meter, de Cima Ovest van 2973 meter en de Cima Piccola van 2857 meter.
De klassieke rondwandeling begint bij Rifugio Auronzo. De route is ongeveer 9,1 kilometer lang, telt circa 467 hoogtemeters en duurt vier tot vijf uur. Onderweg wandel je langs Rifugio Lavaredo, Forcella Lavaredo en de noordzijde van de drie toppen. Het is technisch geen extreem moeilijke tocht, maar de lengte, hoogte en stenige paden maken een redelijke conditie en bergschoenen noodzakelijk.
De bereikbaarheid vraagt extra voorbereiding. In het zomerseizoen van 2026 is voor toegang met de auto tot de tolweg en parkeerplaats bij Rifugio Auronzo vooraf een online reservering nodig. Ook rijden er vanuit onder meer Misurina, Dobbiaco/Toblach en andere plaatsen seizoensbussen en shuttles. Controleer kort voor vertrek de actuele dienstregeling en voorwaarden.
De klassieke route is in juli en augustus zeer druk. Begin vroeg, kies een dag buiten het weekend of wandel later in het seizoen. Een rustiger maar veel langere benadering loopt vanuit Val Fiscalina/Fischleintal. Die route vraagt aanzienlijk meer conditie en tijd.
Monte Pelmo is 3168 meter hoog en staat opvallend vrij boven Val di Zoldo, Cadore en de omgeving van Passo Staulanza. Door zijn brede vorm en de diepe kom aan de bovenzijde kreeg de berg de bijnaam Trono del Padreterno: de troon van de Eeuwige Vader.
De topbeklimming is geen gewone wandeltocht. De klassieke route bevat blootgestelde passages en vraagt alpiene ervaring. Ook de volledige rondwandeling om het massief is lang en zwaar. Reken op een volledige wandeldag, flink wat hoogtemeters en stukken over ruwe paden.
Gelukkig kun je Monte Pelmo ook zonder zo’n zware tocht goed bekijken. Passo Staulanza biedt een direct uitzicht op de westzijde. Andere goede uitkijkpunten liggen bij Monte Crot, Cima Fertazza en op de wandelpaden boven Val di Zoldo. Vanaf Monte Crot kijk je niet alleen op Pelmo uit, maar ook richting Civetta en omliggende massieven.
De wandelpaden rond Pelmo zijn doorgaans rustiger dan de bekendste routes bij de Tre Cime. Dat maakt de berg interessant voor wandelaars die meer ruimte zoeken, al blijven ook hier de parkeerplaatsen bij bergpassen op mooie zomerdagen populair.
Een lijst met de mooiste bergen van de Dolomieten blijft subjectief. Deze drie gebieden verdienen daarom ook een vermelding.
Vanaf Seceda kijk je uit op de opvallend gekartelde toppen van de Geisler- of Odlegroep. De kabelbaan vanuit Ortisei maakt het uitzicht relatief gemakkelijk bereikbaar. De omgeving is populair, maar wie verder van het bergstation wandelt, vindt langere routes richting de almweiden en berghutten.
Lees ook: Naar de Seceda in de Dolomieten? Vergeet niet te reserveren
Sassolungo, in het Duits Langkofel, staat direct naast de Sella en is vanaf Val Gardena en Passo Sella goed zichtbaar. Rond het massief loopt een lange dagwandeling die vooral geschikt is voor wandelaars met een goede conditie.
De Rosengarten ligt boven Val di Fassa en het gebied rond Carezza. De grillige torens kleuren bij de juiste omstandigheden in de avond rood en roze, een verschijnsel dat lokaal enrosadira wordt genoemd. Het massief biedt zowel gewone bergwandelingen als technische via-ferrataroutes.
Veelgestelde vragen over de mooiste bergen van de Dolomieten
